Verhuizing

Beste lezer(s?),

Een kort bericht. Dit blog is verhuisd. Bij dezen zijn al mijn nieuwe dinogerelateerde schrijfsels te vinden op Love In The Time Of Chasmosaurs. Dat is een Engelstalig blog met een lange staat van dienst.

Ik ben dit blog in 2016 begonnen omdat het me opviel dat er er heel weinig betrouwbare en toegankelijke informatie over dino's te vinden was in het Nederlands, behalve misschien Wikipedia. Door nu in het Engels te gaan schrijven ga ik natuurlijk aan dat doel voorbij, dat realiseer ik me. Ik wilde graag nieuwe inzichten over dino's voor een Nederlands publiek toegankelijk maken, en ik heb het gevoel dat ik het meeste wat ik wilde doen heb gedaan. Dit blog blijft dus online, mocht het voor iemand een leuke bron voor informatie en leesplezier zijn.

Op LITC is mijn focus iets anders: ik schrijf voor een publiek dat al vrij veel over dino's weet, en recenseer voor hun verschillende dino-attracties, musea en boeken. LITC is gericht op de rol van dino's op het raakvlak tussen wetenschap en popcultuur. De hoofdmoot van het blog wordt gevormd door de rubriek Vintage Dinosaur Art; waarbij historische afbeeldingen van dinosauriërs centraal staan.

Dus neem een kijkje op chasmosaurs.com en zeg gedag!

Recensie: Paradise Park

Paradise Park is het zelfgebouwde dino-pretparkje dat hoort bij (of all things) een tuincentrum in Newhaven. Dat is een grauw havenstadje aan de Engelse zuidkust, pal tussen het natuurschoon van de Seven Sisters en de populaire badplaats Brighton. Ondanks het toerisme in de regio is het niet een plek die je als Nederlander snel zou opzoeken.. tenzij jij en je vrienden de grootste dinonerds ter wereld zijn. Paradise Park heeft een paar van de aandoenlijkste en grappigste dino's die ik ooit heb gezien.

Recensie: Natural History Museum

Eindelijk hier mijn derde blog over mijn bezoek aan Londen in mei 2018. Het is even geleden maar het werd toch eens tijd.

Groetjes van Kirby

Vorige keer heb ik het gehad over het mooie Oertijdmuseum Boxtel. Ik moet het nog hebben over de gelegenheid die me daar bracht: de onthulling van "Kirby", de Diplodocus die uiteindelijk vaste plaats gaat krijgen in het museum.

Kaatedocus siberi in Sauriermuseum Athal, Zürich

Recensie: Oertijdmuseum Boxtel

10 oktober was een bijzondere dag, voor mij en voor de kleine wereld van Nederlandse paleonerds. In het Oertijdmuseum Boxtel vond de onthulling plaats van hun nieuwe blikvanger: het skelet van een 20 meter lange Diplodocus, dat het topstuk van hun collectie moet worden als het geprepareerd is. Dat prepareren zal nog drie jaar in beslag nemen, dus zover is het nog niet. Een verslag van de presentatie volgt later.

Het gaf mij de gelegenheid om eens een kijkje te nemen in het Oertijdmuseum, in 1999 opgericht door de sympathieke fossielenjager René Fraaije. Het museum is niet overbekend, zoals Naturalis, maar zou nog wel eens het beste dinosaurusmuseum kunnen zijn dat Nederland rijk is.

Recensie: Crystal Palace Dinosaur Park

Dit is deel twee van mijn driedelige reeks over mijn reis naar Londen.

Het park ligt er wat verlaten bij, in een dure, stille buitenwijk van Londen. Sinds het ooit beroemde Crystal Palace zelf in de jaren dertig afbrandde, na jaren van verval, heeft men niet veel meer naar het park omgekeken, of er moet iets te doen zijn in het moderne sportcentrum dat in de jaren zestig in de plaats van het paleis verrees. Toch staat een bezoek aan het Crystal Palace Park hoog op mijn verlanglijstje voor Londen. Waarom?

Ford versus Naish

Dag lezers. Het is weer even geleden. Ik had even niet zoveel om over te schrijven, maar die tijd is voorbij. Welkom bij het eerste van drie delen over mijn dino-avonturen in Londen.

Door een toevallige samenloop van omstandigheden (maar met name door de gouden tip van mede-blogger Marc Vincent, shout out to Love in the Time of Chasmosaurs) kwam ik terecht bij een debat tussen de heren Brian J. Ford en Darren Naish; de laaste is een mij bekende paleontoloog die een uitstekend blog heeft (shout out Tetrapod Zoology) en die ik hier weleens genoemd heb. Onderwerp van de avond: Waren dinosauriërs te groot om te kunnen lopen?

Recensie: Magic: The Gathering: Ixalan

Vandaag moet ik beginnen met een disclaimer. Magic: The Gathering is een spel dat ik niet speel en niet begrijp. Toch hebben meerdere mensen me verzocht de deze week uitgekomen nieuwe uitbreidingsset "Ixalan" te bespreken, aangezien deze reeks allerlei dinosauriërs bevat. Ik ga het dus hebben over het artwork en zeer zeker niet over of dit wel of niet goeie speelkaarten zijn. Dat laat ik aan de échte nerds over.

Boven: Woeste Magicfans doen zich tegoed aan mijn karkas. Alle afbeeldingen van Wizards of the Coast.

Enfin. Ik klaag altijd over het gebrek aan veren bij dino's in de populaire cultuur, maar de goede mensen van Wizards of the Coast geven me absoluut geen reden om daarover te klagen. Ze zijn met Ixalan juist helemaal de andere kant op gegaan: veren hier, veren daar, veren overal! Veren op plekken waar ze misschen niet eens thuishoren, wellicht? Ik weet het, het is ook nooit goed. Laten we eens kijken.

Zijn vogels reptielen?

Als je ooit logica hebt gehad, zie je ongetwijfeld dat het volgende syllogisme geldig is:

Premisse 1: Alle dinosauriërs zijn reptielen
Premisse 2: Alle vogels zijn dinosauriërs
Conclusie: Alle vogels zijn reptielen

Geen speld tussen te krijgen. Als we beide premissen aanvaarden - en hier bij Nielsaurus doen we dat - moet de conclusie wel waar zijn. Toch vinden veel mensen het vreemd en tegenintuïtief om een vogel een reptiel te noemen.

Crocoduck approves

Maar wat is een reptiel nu eigenlijk, en welke argumenten zijn er om vogels wel of niet tot de reptielen te rekenen?

Nieuws: De Flexitariërs van de oertijd

De dierenwereld is netjes geordend in prooien en jagers. Herbivoren, carnivoren. Planteneters, vleeseters. En af en toe een omnivoor. Bij dino's is het verschil tussen een planteneter en een vleeseter meestal makkelijk te zien. Een dino met scherpe tanden is een gevaarlijke jager, een dino met een eendensnavel een vegetarische goedzak.

Maiasaura. Schattig, toch?

Maar nemen de plantenetende dino's het wel zo nauw met hun dieet, of lusten ze ook niet af en toe een stukje vlees? Die vraag werd beantwoord toen in 2013 een coproliet - een versteende, fossiele drol - opdook van een plantenetende dinosaurus, met daarin sporen van... vlees. Deze week werd het onderzoek gepubliceerd.

Goede en slechte ouders

Vogels bouwen nestjes. Dat weet iedereen. Enkele uitzonderingen daargelaten (zoals de koekoek, die andere vogels het zware werk laat opknappen) zijn vogels over het algemeen goede ouders die voor en na de geboorte voor hun nageslacht zorgen.

Hoe zit het dan met dino's? Waren de voorouders en achterneven van de vogels net zulke zorgzame ouders? Laten we eens naar het bewijs kijken.

De nieuwe veren van de keizer

Ik heb me op dit blog meerdere malen uitgelaten over het uiterlijk van Tyrannosaurus rex. Specifiek, over dat het beest waarschijnlijk veren heeft gehad.

Afbeelding: R J Palmer

Laten we het daar nog eens over hebben. Waarom denk (dacht?) ik dat eigenlijk? En is er nu bewijs opgedoken dat de gevederde T. rex ontkracht?

Recensie: DinoDome, GaiaZoo Kerkrade

GaiaZoo in Kerkrade is één van de jongste dierentuinen in het land, en tot deze week de enige grote dierentuin waar ik nooit geweest was. Het moest er dus sowieso een keer van komen dat ik de tocht naar Zuid-Limburg zou aanvaarden, en dat ze een dinosaurusattractie hebben was natuurlijk de kers op de taart.

De DinoDome is de overdekte speelplaats van GaiaZoo. Het dinothema - of, beter gezegd, de dino-gimmick - is absoluut ondergeschikt aan de speeltoestellen. Toch wilde ik de DinoDome recenseren, want hier staan beslist een paar van de vreemdste dino's die ik in mijn korte bestaan als dinoblogger heb gezien...

Nieuws: Het allermooiste fossiel

Fossielen van dinosauriërs zijn er in allerlei soorten. De botten zijn het bekendst, maar er zijn voetafdrukken, huid en huidafdrukken, veren, versteende uitwerpselen, en, zéér zeldzaam, versteende stukjes zacht weefsel. Maar het allermooiste, en allerzeldzaamste, is als er ergens een vrijwel complete dinosaurus opduikt, met alles erop en eraan.

Afbeelding: Robert Clark

Dit wonderbaalijke fossiel werd enkele jaren geleden in een mijn in Canada ontdekt en is deze week voor het publiek onthuld. Het is een nog naamloze nodosauriër - een familielid van de bekendere gepantserde ankylosauriërs.

Nieuws: Schudden aan de stamboom

Blogbericht nummer vijftig vandaag, en we hebben groot nieuws. Een nieuwe studie heeft vorige maand de hele stamboom van de dinosariërs overhoop gegooid.

Tot nu toe hebben we de dino's altijd in twee groepen onderverdeeld. Ik heb ze eerder op dit blog simpelweg "Groep A" en "Groep B" genoemd, omdat ik u, trouwe lezer, niet wilde vervelen met moeilijke woorden, maar nu ontkom ik er niet aan om het beestje bij de naam te noemen.

Recensie: DinoPark Amersfoort

Het is weer eens tijd voor een recensie! Ik heb in het paasweekend een tripje ondernomen naar DierenPark Amersfoort (ja, die hoofdletter midden in het woord is lelijk, maar zo heet het nu eenmaal). En ik kwam niet alleen voor de dieren...

Waar of niet waar: T. rex evolueerde in een kip

Het zal je verbazen, maar evolutie werkt in de echte wereld heel anders dan bij Pokémon.

Afbeelding: Ken Sugimori

Om te beginnen zie je het niet gebeuren. Evolutie werkt zo langzaam en zo geleidelijk dat je miljoenen jaren nodig hebt om van één soort een andere te maken. Bovendien heeft evolutie geen duidelijk doel. Bij Pokémon is de geëvolueerde vorm bijna altijd groter en sterker dan het eerdere stadium. In het echt kan evolutie voor hetzelfde geld de andere kant op werken. Veel dieren zijn in de loop der miljoenen jaren kleiner geworden.

T. rex: Hoe schrijf je dat?

Sommige dino's hebben heel ingewikkelde namen.

Vraag maar aan Opisthocoelicaudia. (Afbeelding: FunkMonk)

Ik zal het je niet kwalijk nemen als je moeite hebt met het spellen van Piatnitzkysaurus, Futalognkosaurus of Pachycephalosaurus. Maar de naam die ik het meest fout gespeld zie zou eigenlijk één van de makkelijkste moeten zijn: T. rex!

Harry Pottersaurus, of: Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden

Een paar jaar geleden was het in het nieuws: er was een nieuwe dino naar Harry Potter vernoemd.

Om precies te zijn: naar de school uit de Harry Potterserie. Dracorex hogwartsia heet het beest, ofwel Koning Draak van Zweinstein. Hartverwarmend. Maar zoals dat gaat moet die vervelende wetenschap weer roet in het eten gooien: misschien was Dracorex helemaal geen nieuwe soort. Hoe zit dat?

Opblaasdino, deel 2: Vreemde Vogels en Broze Botten

Vogels zijn raar. Wist je dat?

Wie schenken ons nog ain in!

We nemen ze zo makkelijk voor lief. Maar vogels zijn eigenlijk heel freaky, met hun snavels, schubbenpoten, starende, opengesperde ogen en hyperactieve gedrag. Enfin, dat is maar een mening. Misschien wel het raarste aan vogels is nog hoe ze er van binnen uitzien. En dat heeft gevolgen voor hoe we naar prehistorische dino's kijken.